Hejka kochani!
Dzisiejszy post to nie moje przemyślenia, to też nie post z serii.
Będzie to wywiad z Karolem Kajdą.
Karol Kajda to uzdolniony 18-latek. Na swoim koncie ma już około 900 wierszy i liczne opowiadania. Prowadzi kilka blogów:
-Namiętność Ognia
-Zwierciadło Cudów
-Polski Montana
-Ludzkie tajemnice
-Wiersze
-Szczęśliwe Pojeby
Ma swoją stronę na facebooku, na której
możecie znaleźć wiersze i informacje o jego twórczości i nie tylko. Występuje
pod pseudonimem
" Szpaczek"
Choć ma duszę artysty to chce zostać
strażakiem. Poznajmy bliżej jego historię.
1.Jak zaczęła się Twoja przygoda z
pisaniem, która przerodziła sie w pasję?
Przygoda zaczęła się wtedy, gdy życie nieźle dało mi w kość
odbierając mi przyjaciela w nienaturalny i w nie losowy sposób. Słuchając rapu
niejednokrotnie słyszałem, że któremuś z raperów pisanie pomogło, powiedziałem
sobie, że też dam upust emocjom, no i zacząłem pisać... Z początku pisałem do
szuflady, później się przełamałem, pokazałem bliskim to co tworzę i powiedziano
mi, że mam to coś. Kiedyś próbowałem to rzucić, kilka razy nawet, ponieważ
przez wiersze, byłem mega zdołowany, a przecież te złe uczucia miały znikać.
Okazało się, że już jestem od tego uzależniony i każdego dnia potrafiłem pisać
po 10 wierszy. Później jakoś pojawił się kryzys twórczy i wierszy piszę mniej,
ale sądzę, że są lepsze. Przynajmniej jak nie piszę wierszy, to mam więcej
czasu na pisanie powieści :)
2.
Kto lub co Cię inspiruje?
Czy jest ktoś kto mnie inspiruje... Cholera :D Nie wiem. Może
zdarzyło się kilka razy... Jedyne co na razie mi przychodzi na myśl, to
inspiracja Mickiewiczem, gdy pisałem poemat do międzynarodowego konkursu literackiego
im.Wandy Chotomskiej. Poemat nosi tytuł "Talent Ratuje Nasze Jutro"
publikacja dopiero w maju, po wynikach konkursu, na pewno premiera będzie
opublikowana na fanpagu
Z tym CO mnie
inspiruje jest łatwiej, bo tu mam szerokie źródła, największym jest życie i
własne doświadczenia, lecz oprócz tego chłonę coś nowego z muzyki, ze szkoły, z
opowiadań, z wiadomości, z filmów, seriali, można powiedzieć, że inspirację
znajdę wszędzie, tylko muszę sobie w głowie ułożyć pomysł jak to opisać.
3.Jesteś inny niż ludzie, którymi się
otaczam. Nigdy nie spotkałam chłopaka, który pisze wiersze, poematy, opowiadania
itp. Jak odbierają Ciebie i Twoją twórczość Twoi rówieśnicy?
Jak mnie odbierają rówieśnicy... Heh. Ciężko mi
powiedzieć, serio. W niektórych widzę to, że są ze mnie dumni, cieszą się moim
szczęściem, moją radością i na każdym kroku chcą mnie wspierać i mówią, że
razem zrobimy na tym biznes. (Tych ludzi trzymam się najmocniej w życiu). Są
też tacy, co są obojętni, ale z tego co mówią mi bliscy, to się cieszą, że mogą
mnie znać i szanują mnie za to, jaki jestem. Z resztą... Na początku są
obojętni, a gdy mnie poznają z każdej strony, to gdy zdarzy się, że gdzieś
kiedyś popijemy sobie jakiś alkohol, to krzyczą w stronę nieboskłonu lub mi do
ucha, że mnie kochają za wszystko co robię i za to jaki jestem. Miło w sumie,
ale to nic nie zmienia. Po prostu jestem sobą. No i nie zapominajmy o tych co
wywracają oczami, gdy mnie tylko widzą! Ci mnie rajcują najbardziej! Lubią
stwierdzać, że żałosny jestem, ale takich ludzi na palcach dwóch rąk policzę. W
każdym razie, gdy widzę te ich dziwne miny, to z całych sił chce im pokazać, że
żywię się ich tą całą nienawiścią, tymi całymi plotkami, które uwielbiają siać.
Ach. Piękna sprawa mieć ubaw ze swoich wrogów. Piękne jest też to, że mam tak
wielu bliskich ludzi i że mogę cieszyć się szacunkiem.
4. Czy masz w planach wydanie jakiegoś
swojego dzieła?
Pierwsze co wydam to z pewnością będzie
"Namiętność Ognia" powieść robi wokół siebie mega dużo hałasu i mam
wrażenie, że jak dojdą głośne słuchy, że skończyłem pisać, to ktoś się odezwie
i powie "Karol. Drukujemy!"
5. Dlaczego jesteś akurat Szpaczkiem?
Dlaczego Szpaczek. Głupia historia z dzieciństwa. Nie
chcę o niej opowiadać, mam nadzieję, że nikt nie będzie miał mi tego za złe.
Może kiedyś przy piwku ktoś mnie złapie, to opowiem.
6. Co skłoniło Cię do zostania
strażakiem?
Straż... <3 Mój ulubiony temat. Co mnie skłoniło... Bratu tu
zawdzięczam najwięcej. Jakoś w 2013 roku, albo 2012 zabrał mnie na dni otwarte
remizy pokazał mi jak to wszystko wygląda, jaka panuje atmosfera wśród
strażaków i nie wiem... Jakoś tak jakby ktoś jakiś guzik wcisnął, momentalnie
pokochałem to miejsce. Zaczynało mi go brakować po kilku dniach i zacząłem się
tam pojawiać coraz częściej i częściej, aż w końcu położyli mi deklarację przed
nosem. Zabrałem do domu, wypisałem, zaniosłem i od września 2013 jestem Druhem.
Także największy wpływ miał brat, atmosfera, historia jednostki i geny...
Dlaczego geny? A no dlatego, że mój tato też miał wiele do czynienia z
pożarami. Co w rodzinie to nie zginie, co? Tak samo jest z pisaniem, to znowuż
najprawdopodobniej mam po chrzestnym!
Dziękuję za rozmowę ;)
Również Dziękuję
Zapraszam na fanpage Karola:
Linki do twórczości wyżej :)
